1987-ին ստեղծված Երևանի խամաճիկների պետական թատրոնում շուրջ երեսուն տարի մարդիկ են աշխատում: Մեր թատրոնը ընտանիք է. մեկս մյուսի հոգսով, իրար կողքի ենք միշտ… մենք լավը կամ վատը չենք, թատրոնն է փոքր: Մի տեղ է, որտեղ մարդիկ իրարից չեն պահանջում այն, ինչ չեն կարող տալ. ուղղակի սիրում են իրար, ժամանակ են անցկացնում իրար հետ…

Նամակ վարչապետին

Լյուբան (Տալիթա) էն կանանցից է, ում ես պարբերաբար հանդիպում եմ։ Լյուբան հավաքարար է աշխատում Աբովյան քաղաքում։ Նրան հաճախ կարելի է տեսնել հենց մեր բակը մաքրելիս։ Լյուբան չորս երեխաների մայր է։ Ամուսնու տունը կորցնելուց հետո՝ որտեղ ասես, որ չի ապրել Լյուբան։

Հայաստանի ծովափին

Սահմանենք երկիրը. հետսովետական, հետպատերազմական, հետտրավմատիկ: Զարգացող: Գավառական: Անցումային: Արեւելյան: Եւրոպական: Փոքր: Կոռուպցաիայի մեջ: Սիրո: Տխուր: Զվարճացող: Լուսանկարչության հետ հարաբերության մեջ:

Ուրիշ հայրենիք

Ալվինի Մայրը`Լամաղանան Հայաստանում է ապրում արդեն 8 տարի:  21 տարեկանում Հայաստան է եկել Գվինեայից: Թե ինչու և ինչպես է Լամաղանան հասել Հայաստան, խոստովանում է, որ ամբողջ ճշմարտությունը չի կարող վերարտադրել, քանի որ դա շատ ծանր  է իր համար:

Դոմիկ

1988-ի դեկտեմբերին «Սպիտակի ավերիչ երկրաշարժը» հարվածեց Հայաստանի հյուսիսային մասին, որտեղ առնվազն 25.000 մարդ զոհվեց, իսկ կես միլիոնը դարձավ անտուն: Մասնավորապես Հայաստանի երկրորդ ամենամեծ քաղաքում՝ Գյումրիում, զոհերի թիվը հասավ 15.000–17.000-ի:

Պատերազմ ոչ խաղաղություն. չկետադրված կյանքեր

ԼՂ հակամարտությունը Հարավային Կովկասի ամենաերկարատև պատերազմն է՝ հարաբերական խաղաղության ու էսկալացիայի փոփոխվող փուլերով՝ ներառելով ոչ միայն Արցախ-ադրբեջանական սահմանը, այլև՝ Հայաստանի Հանրապետության վարչական տարածքը:

Խծաբերդ, Արցախ

Կա աշխարհում մի տեղ, որի մասին ամեն առավոտ երազում եմ, ամեն երեկո՝ ափսոսում այնտեղ չլինելուս համար։ Կա աշխարհում մի տեղ, որտեղ, ինչպես յոթ տարեկան աղջիկս է ասում, ապրում է մամայի տատին, ով շատ ծեր է։ Աշխարհի այդ կենտրոնում տներն այնքան հին են ու այնքան վնասներ են կրել պատերազմից, որ փլվում են իրենք իրենց, ուսերը գետնին են տալիս, մեռնում։

Այսօր մեկնում են

Տան անդամները առավոտից լուռ են: Ոչ ոք կոնկրետ բան չի խոսում: Չի հարցնում: Բոլորը կարծես իրարից նեղացած լինեն, իրար աչքերի մեջ չեն նայում: Մայրը լուռ ճամպրուկն է լցնում: Միայն տասներկուամյա որդին չի կարողանում իրեն զսպել, անընդհատ հուզվում է ու բոլորին տակնուվրա անում: Ու էլի ամեն մեկն ինքն իր հետ, ինքն իրեն հարց է տալիս. «Ի՞նչպես հասունացավ երկիրը, տունը լքելու, վիզա ստանալու ու ինչ- որ երկրի, ինչ -որ ճամբար հանձնվելու որոշման պահը: Որովհետև հաշմանդամ երեխա ունես ու սա միակ ելքն է՞»:

Կենդանիները օգնում են մարդկանց

Կենդանիների օգնությամբ  «Կենտավր» թերապիայի կենտրոնը, որ գտնվում է Երևանից մոտ 35 կմ հեռավորության վրա գտնվող Արագածոտնի մարզի Ուշի համայնքում,  հիմնվել է 2008 թվականին: «Կենտավրն» իր տեսակով առաջին ու միակ  կենտրոնն է Հայաստանում, ուր ապրում է 6 ձի, 33 շուն, 4 կատու ու կրիա:

Կյանքը մինչև և հետո

Երբ նա ամուսնացավ, ընդամենը 18 տարեկան էր: Ամուսնությունը փախուստ էր դժվար ապրելակերպից: Ապագա ամուսինը նոր էր վերադարձել Ռուսաստանից`արտագնա աշխատանքից: Թեև իրենից բավականին մեծ էր, բայց մտածում էր կամուսնանա, երեխաներ կունենա, կչարչարվի ու լավ կապրի:

Միջանցքներ

Սեփական տների, այգիների ու գերեզմանների միջից հայտնվում է եռաթև ու բազմահարկ, հսկա խորհրդային կառույց` Վ.Ա. Ֆանարջյանի անվան ուռուցքաբանության ազգային կենտրոնը: Շենքում գտնվելիս հայտնվում ես խորհրդային «դասական» բուժ հաստատությունում` սառը, նեղ ու երկար միջանցքներում, ուր ժամանակը դանդաղում է, որոշ տեղերում՝ նույնիսկ կանգ առնում: Տարածք, որտեղ սպասումը դառնում է որոշիչ: