Piruza Khalapyan

Փիրուզա Խալափյան
14 POSTS 0 COMMENTS
Piruza Khalapyan started her photographic carrier after completing a yearlong photojournalism course at the Caucasus Institute, organized by World Press Photo in 2005-2006. Then she studied at Yerevan State Institute of Theater and Cinematography, specialization of documentary film director. She has worked as photo editor in “Patker” Photo Agency and “National Geographic Traveler Armenia” magazines. As a photographer she was cooperating Medialab.am, Forum and Newmag magazines, ArmeniaNow.com. Piruza had personal and group exhibitions in Armenia, Georgia, France and other countries.She participated in a several workshops with Patrick Sutherland, Yuri Kozyrev, Andrei Polikanov, Adrian Kelterborn, Doug Blush. From 2008-2009 she participated in “Close to Home” and “Living Together” touring exhibition, British Council. In 2011 she got 1st prize in the British Councils Na/Ne Media Award. In 2013 Piruza received Documentary Photography Production Grant from Open Society Foundations, Project Grants. In 2017 Khalapyan got production grant from Armenia Art Foundation. From 2016 Piruza Khalapyan is a member of 4 Plus, a non-profit cooperative that aims to develop documentary photography in Armenia and empower women through photography.

Սպասող քաղաք

2018-ի փետրվարին հյուրընկալվել էի Ալավերդի քաղաքի սկզբնամասում գտնվող մի հյուրատանը: Երբ հասա տեղ, արդեն համարյա մութ էր, մի պահ կանգնեցի Դեբեդի մոտ, այն կարծես մի ահռելի մեծ, կապույտ վիշապ լիներ, որ խելագարի պես վազում էր դեպի քաղաքի խորքը։ Քաղաքը, սակայն, չէր երեւում իմ կանգնած տեղից, այն թաքնված էր սարերի մեջ, միայն պզնձաձուլ...

Նատաշա

Առավոտյան 9։00. Մեյդի ընդարձակ ու լուսավոր սենյակը սկսում է կենդանանալ։ Այն, ինչ կատարվում է սենյակում, առաջին հայացքից թվում է քաոսային։ Երեւի պատճառն այն է, որ անընդհատ շարժում կա, քննարկումներ, կատակներ, աղմուկներ։ Նատաշան կարծես տարրալուծված է այս ամենի մեջ, եւ ինձ թվում է` նա ամենուր է։ Փորձում եմ հասկանալ` ինչ է կատարվում,...

Մի ոտքի վրա` վերևում

Հայաստանում շատ քիչ շինհրապարակներ կան, որտեղ սովորական, ոչ ստուգողական այցի ժամանակ, կարելի է տեսնել անվտանգության անհրաժեշտ, գոնե մինիմալ պայմաններում աշխատող շինարար: Պատճառները տարբեր են` շինարարության կազմակերպողի անտարբերությունը, կանոններին չհետևելը, պետական պատշաճ վերահսկողության բացակայությունը, շինարարների անփութությու...

Ապրած օրեր

Ամալյային առաջին անգամ հանդիպեցի 2018 թ-ի գարնանը Վանաձորում։ Մեր հանդիպման առիթը ֆոտոպատումի համար հերոսի փնտրտուքներն էին։ Ու ես հայտնվում եմ Շինարարների 15, բնակարան 3 հասցեում։ Մեկ սենյականոց սառը վարձու բնակարան, որտեղ Ամալյան ապրում է իր մոր՝ Ալվարդի հետ։ Տիկին Ալվարդը միանգամից սուրճ է հյուրասիրում, զրույցը ստացվում է, ...

Երեւան ջան, ծնունդդ շնորհավոր

Ուրախ է Երեւանը իր ծննդյան օրը, հոբելյարին հատուկ փայլ ունի դեմքին։ Մարդաշատ են փողոցները, ամենուր երաժշտություն է հնչում, բազմաթիվ հյուրեր, առատ հյուրասիրություն, թանկարժեք հրավառություն։ Ճոխ ենք նշում, ինչ խոսք, կարելի է ասել` ցուցադրական՝ չենք խնայում ոչինչ։ Հիմա Երեւանը իր ծնունդը նշում է նոր քաղ...

Հոգեբուժարան

Այս պատմությունը տարածության մասին չէ, այն տարածության հիշողության մասին է, որը իմը չէ, ես հայտնվել եմ այս վայրում առաջին անգամ, եւ այն անծանոթ է ինձ։ «Տեղը (տարածությունը) ունի հիշողություն» եւ կախված, թե երբ ես հայտնվում այդտեղ, ինչպես ես ընկալում այդ տարածությունը, ինչ հոգեվիճակ ունես, այն սկսում է ապրել քո ներսում։ Դու քո...

Այսօր մեկնում են

Տան անդամները առավոտից լուռ են: Ոչ ոք կոնկրետ բան չի խոսում: Չի հարցնում: Բոլորը կարծես իրարից նեղացած լինեն, իրար աչքերի մեջ չեն նայում: Մայրը լուռ ճամպրուկն է լցնում: Միայն տասներկուամյա որդին չի կարողանում իրեն զսպել, անընդհատ հուզվում է ու բոլորին տակնուվրա անում: Ու էլի ամեն մեկն ինքն իր հետ, ինքն իրեն հարց է տալիս. «Ի՞նչպե...